De hemelbestormer is onaf: een laatste werk, slechts schets, na de dood af te dromen. Het vel wakkerkalft sterker dan ieders weirde scherm. Onzichtbaarheden het felst gekleurd. 

       De hemelbestormer orkaanvlaagt nog in het paradijs: meer wereldbeelden breken. Zijn grafmonument geeft licht – enclave kleurenweelde, bel betekenis: het onderaardse boven. 

       De hemelbestormer schildert door in zijn graf: op zijn doeken verschijnen mijn doden. Hij tekent wat opa verafgoodde, wat farfar in zich op liet komen, wat abuelo in mij zag toen hij fata morgana was. 

       De hemelbestormer kiest zijn grootvaders uit het koninkrijk der gebladerden. Elk beeld nodigt uit. Jij groeit takken waar je niet durft. Mij zocht terugdeinzen op. Om wie ik rouw verlies ik niet. 

       De hemelbestormer maakt zichzelf portret. Cartooneske homunculus met spreekballon: een zwart gat kijkt in een witte zon, angst komt met liefde aan het licht, dubbellicht is als je ook in anderen schijnt.