Poëzie

O

Maria Barnas

Het was zo lang stil geweest
in de zaal dat het publiek zich schrap zette
toen uit het niets een schreeuw met wijde vleugels
vanaf het podium de zaal in dook.

Iemand naast mij: Ben jij dat?

Er was slechts een holte van woorden
voor de felheid van herinneringen
die de schreeuw met zich meedroeg.

Publiek: Groei, groei
Zwemmend paard:Ontbind, ontbinding

De jongsten keken instinctief weg
knepen hun ogen dicht. Wanneer zal ik een stoel zijn?
vroeg iemand die al rechtop zat. En ik?

Souffleur: Maak je geen zorgen. Het hoort zo.
Straks krijg je extra poten. Je rug wordt stijver.
Armen zijn maar ballast. Je hoeft alleen je adem
af te stemmen om één te worden met de rij.

Beelden van een groene berg die klem zat in een huis
doemden op maar vonden geen vaste plek.

Wat als ik zo goed opga in mijn omgeving
dat ik niet meer in beweging kom?

O stootte het zwemmend paard uit
dat meedeinde op een lied dat niemand kon horen.

Het dier kon ternauwernood vogels ontwijken
die een richting zochten. Bomen met armen
en benen wiegden in een waterige lucht.

Ik hield mijn adem in toen een van ons omviel
en o een poot verloor.

Er werd geprobeerd een stoel te splijten met een stoel
maar algauw moest deze zelf worden gespleten
zodat de gespletenen de splijters spleten
die gespleten moesten worden
en wat spleet spl spl

Opnieuw!

Was jij dat?

De tijd vertraagde toen we een geluid probeerden
te maken bij wat ondanks alles
achter de coulissen werd verwacht.

Mag ik nu opstaan?

Maria Barnas (1973) is dichter en beeldend kunstenaar. Haar meest recente dichtbundel is Tussen mij, 2026.

Meer van deze auteur

Uit:

Nummer 1/2026

Lees verder