Edie Sedgwick werd geboren in 1943 te Santa Barbara, Californië. Ze groeide op, brandde op en overleed op haar achtentwintigste, graat­mager, beeldschoon en steenrijk.
Sedgwick, in 1964 verhuisd naar New York met het doel actrice en model te worden, werd binnen korte tijd beroemd als muze van Andy Warhol. Hij vond in haar een prachtige voormalig debutante uit een gegoede familie die al dat oude geld over de balk smeet, wereldvreemd en haast kinderlijk. Ze was geboren in een nest van olierijkdom en eeuwenlange status, groeide op te midden van paarden, in privéscholen en -klinieken. Tegen de tijd dat ze overleed, waren twee van haar broers al gestorven, een aan zelfmoord en de ander aan hetzelfde soort roekeloze gedrag dat haar ook de das om zou doen.
Warhol liet Sedgwicks haar blonderen en knippen tot dezelfde coupe als de zijne. Ze vertegenwoordigde wat Warhol had willen zijn, waar zijn werk om draaide en wat hij van zichzelf probeerde te maken. Al snel speelde ze in veel films die hij in die tijd opnam, zoals Kitchen en Poor Little Rich Girl, films waarin er weinig op het spel staat en gebeurtenissen nooit plot worden. Warhol zag in dat Sedgwick iemand was waar iedereen naar wilde kijken, ook als ze niets deed, niets was. Ze was een socialite, iemand die onderdeel was van een scene — en daarmee is het ook wel gezegd. Ze was niet productief; ze maakte geen deel uit van de wereld van werk en salaris en alle compromissen die een mens moet sluiten om met zichzelf te leven. 
Ze kwam uit zo’n rijk nest dat al die zaken irrelevant waren en ze onvermurwbaar kon doorfeesten tot ze erbij neerviel.
Op den duur verzuurde de relatie tussen Sedgwick en Warhol. Sedgwick had de neiging om mensen te gebruiken en vervolgens af te danken, maar in haar relatie tot Warhol is het niet duidelijk wie met wie brak, of, anders gezegd, wie wie aan het gebruiken was. Volgens één verklaring was het de schuld van Bob Dylan, die Sedgwick beloofde om samen met haar een film te maken en haar aanmoedigde afstand te nemen van Warhol. De film kwam er nooit, maar Warhol zou het als verraad hebben gezien. Een andere verklaring luidt dat Warhol zijn interesse verloor in Sedgwick en nieuwe supersterren begon te smeden. Of was het toch Sedgwick die Warhol overboord gooide, zoals ze altijd op den duur deed met iedereen in haar leven wanneer ze zich ging vervelen? Hoe dan ook kwam haar poging een eigen carrière als actrice te beginnen niet goed van de grond. Naast een paar korte en obscure videoprojecten is er een enkele film uit voortgekomen: Ciao! Manhattan, met de enige beelden van haar die ik tot voor kort nog nooit had gezien.
Toen twee vrienden van Sedgwick in 1966 Ciao! Manhattan probeerden te filmen, gebruikte de hele cast (de regisseurs incluis) zoveel drugs en kwam Sedgwick zo vaak te laat of niet opdagen dat er van het materiaal geen film viel te maken. Vijf jaar later kwamen de filmmakers Sedgwick opzoeken in Californië, waar ze ondertussen naar terug was verhuisd, en werd de film toch afgemaakt, met als noodgreep een flashbackstructuur waarin Sedgwick de eerder gefilmde delen aan elkaar praat. De beelden uit de twee periodes zijn stilistisch volstrekt verschillend. De opnames uit de jaren zestig tonen een tijd van vernieuwing, met zwart-witbeelden van New York waarin Edie zwaar opgemaakt, hip gekleed en uitgemergeld over het scherm danst — vreemd en hoekig, als een Egon Schiele-portret dat tot leven is gekomen. Het is Sedgwick zoals ze beroemd is geworden, in futuristische kleding die het soort optimisme over de toekomst uitdraagt dat alleen welvaart kan op­wekken.  Ze vertegenwoordigde het beeld dat Amerika had van zichzelf.
In de later gefilmde delen speelt Sedgwick een washed-up socialite (‘Susan Superstar’) met een speedverslaving die elektroshocktherapie ondergaat. Maar aangezien Sedgwick dat zelf in werkelijkheid ook was, is het onduidelijk wat er precies wel en wat niet gespeeld is. Ze mompelt onsamenhangend, ze heeft borst­implantaten genomen die eerder op haar lichaam geplakt lijken dan er onderdeel van vormen, ze is het merendeel van de tijd topless en voor de rest gekleed in parmantige hippiekleren. Het is schokkend om haar zo te zien naast de hoopgevende beelden uit New York. De gekunstelde opzet versterkt het effect: haar leven lijkt in tweeën gesplitst, evenals de tijd zelf, alsof er een onoverbrugbare afgrond is geopend tussen de jaren zestig en de jaren zeventig. Ik zet de film continu op pauze en rek hem daarmee steeds verder uit. Sedgwick overleed kort na de afronding van de opnames aan een overdosis. In de film wordt een krantenbericht over haar dood in beeld gebracht alsof het gaat over haar personage.
Online klagen mensen over de filmmakers, de zoveelste mensen in haar leven die haar zouden hebben uitgebuit in deze film. Dat de neerwaartse spiraal van Sedgwick werd gebruikt door de filmmakers om een edgy portret te maken van de tijd. Maar jezelf uitbuiten is ook een kunst, een die zij beheerste als geen ander.

Als tiener was ik een verzamelaar. Ik beheerde een klein archief. Mijn verzameling bevatte beelden van Edie Sedgwick, welteverstaan alle beelden ooit genomen van Edie Sedgwick, of in elk geval was dat de ambitie. Ik ging naar school, kwam thuis, ik werkte aan een map die ik probeerde aan te vullen met nieuwe beelden, of dezelfde beelden in hogere kwaliteit, als een goede archivaris.
Lange tijd denk ik niet aan de verzameling, tot mijn vader me vraagt of ik nog iets wil hebben van de oude computer voor hij hem weggooit. Ik vind het archief terug, zo’n tien jaar nadat ik eraan was begonnen, en besluit het te kopiëren de volgende keer dat ik langskom. Ik wist dat het iets over mij zei, iets wat ik probeer af te schermen in mezelf, probeer te temperen. Ik wist dat sommige mensen leven om te leven, anderen om te kijken naar dat leven, steeds maar weer te kijken. De volgende keer dat ik mijn vader bezoek en vraag waar de computer heen is, vertelt hij dat de harde schijf is gesneuveld en hij het apparaat weg heeft gedaan.
Een aantal maanden later pitch ik dit stuk, kort daarna verlies ik elk ver­trouwen dat ik het kan schrijven.