Over de oorsprong moet je niet zielig doen. Kijk je ook met zoveel sentiment naar wat er nodig was om jou de wereld in te krijgen? Zie je leven dan, de apparaten in je huis zijn in de grond begonnen, ze kenden conjunctuur en levenswandel voordat jij ze adopteerde. Niets komt uit niets, hoewel dat simpeler zou zijn; in mijn eigen geval was ik zelf de extractie, een natie overwint niet zonder kindsoldaten en het leger marcheert het beste op zijn navel.

Ze zet een spalt in de stam: de nood maakt de oogst groot. Ik geloof in destructie, niet meer in zo’n hoopvolle kleinschaligheid want propaganda voor de machteloosheid in black bloc is even erg als in bikini. Toen jij de spalt in mij liet zetten ging ik zeker harder bloeien maar in plaats van dankbaar voor die gaven was ik nog alleen bereid mezelf te redden. Als je ontevreden bent met wat je plant heeft opgebracht kun je nog denken: zij is zoals ik haar gemaakt heb, ze probeert gewoon haar wrok geen wraak te laten worden.

     De hoer is te duur
     ‘n Chick werkt voor niks.
     Een beurt in de schuur
     Of ligt het gras tussen de
     Stammen plat? De dikste
     Van de meisjes geef je op;
     Betaal je huur ermee maar niet
     Voordat je haar een hanger om
     De nek hangt: ken jezelf.

Er is iets met de schaal gebeurd: ooit was de boomgaard het ommuurde erfdeel, de enige schat van die oude productie, een plek om vrijers te ontmoeten en de vogels die hun bek niet konden houden op te knopen. Nu is meer dan de helft van dit land bouw en op de andere helft staan kazernes; de andere helft is een gat waar iets in moet, drie keer per dag moet de wereld naar binnen, want zonder boeren geen hoeren. De koers houd je bij in de spiegel, kijk hoeveel er van de brandstof in de handeling vervluchtigt, en hoeveel over is om mee te groeien. Kan het uit?

Die zomer dat je alles afzwoer vonden we je na nog geen maand terug in de voorraadkast in suikercoma. Vreten kun je niet tegenhouden, wie denk je dat je bent om de traditie af te wijzen, afval moet de wereld in. Ik kende je niet in de bloei van je leven, ik zag alleen het opgedirkte overschot, een moeie hoerenmoeder en haar zin om dit seizoen iets kwaads te laten rijpen, een mislukking die niets afdoet aan de zelfvoorzieningsgraad. Een dochter.

     Van een klein gelijk kan
     Een groot gezin eten
     Maar in een klein vergrijp
     Eindigt een bloedlijn.
     En trouwens hoe klein kan
     Het zijn als ze na twintig jaar
     Nog wakker liggen met een hamer
     Naast hun bed. Hoe chic wil je het
     Wapen hebben, hoe verholen het venijn?

Zet een spalt in de stam, maak haar kwaad en gedienstig. Je hebt het voor jezelf geaccepteerd en kon dus niets meer zeggen toen hij het bij anderen begon te doen. Wie had het kunnen denken, dat je bloedeigen gif zich tegen je kon keren, je niet zou komen redden van de keuzes die je hebt gemaakt. Dat is de pest van een boomgaard: honderd keer dezelfde boom is honderd keer dezelfde ziekte. Alle leven moet kapot, je bent niet eens bijzonder, hoogstens hoe je in het zicht mag rotten, niemand die je opruimt.

En je liefde voor het leven was een liefde voor een vruchtbaar leven. Je bent gemaakt om van te oogsten, als dat niet meer kan wil je geen tweede kans, wil je bederven. Maar wie er allemaal van jouw teloorgang nog kan eten, van wie precies jouw dood het brood is, is je zaak niet eens. Ook over eindes moet je sentiment beheersen. Naast elke vijfde boom een stok, dode vriendin om de les van te leren dat je baren moet of anders net zo wordt als zij.

     Spuug de pit uit
     Bloed de vrucht uit
     Zeg: mijn kind is dood
     Geboren, wijs je zusters
     Als getuigen aan. We zullen
     De vogel die dit verklapt
     Vinden, we zullen hem
     Binden. Zelf zullen we zwijgen
     Als een boomgaard vol doden.